انتظار - غزلی از حافظ

به انتظار صبح امید


	غزلی از حافظ ابر آذاري برآمد باد نوروزي وزيد وجه ميخواهم و مطرب كه ميگويد رسيد شاهدان در جلوه و من شرمسار كيسه ام بار عشق و مفلسي صعب است ميبايد كشيد قحط جودست آبروي خود نميبايد فروخت باده و گل از بهاي خرقه ميبايد خريد گوئيا خواهد گشود از دولتم كاري كه دوش من همي كردم دعا و صبح صادق ميدميد با لبّي و صد هزاران خنده آمد گل بباغ از كريمي گوئيا در گوشه اي بوئي شنيد دامني گر چاك شد در عالم رندي چه باك جامه اي در نيكنامي نيز مي بايد دريد اين لطايف كز لب لعل تو من گفتم كه گفت وين تطاول كز سر زلف تو من ديدم كه ديد عدل سلطان گر نپرسد حال مظلومان عشق گوشه گيران را از آسايش طمع بايد بريد تير عاشق كش ندانم بر دل حافظ كه زد اين قدر دانم كه از شعر ترش خون ميچكد. \|+\| نوشته شده توسط منتظر در پنجشنبه بیست و نهم شهریور 1386 \|