انتظار

X

انتظار

به انتظار صبح امید


	برگرفته از بوستان سعدی در باب تواضع زخاك آفريدت خداوند پاك پس اي بنده افتادگي كن چوخاك حريص وجهانسوز وسركش مباش زخاك آفريدندت آتش مباش چوگردن كشيد آتش هولناك ببيچارگي تن بينداخت خاك چون آن سرفرازي نمود اين كمي از آن ديو كردند ازين آدمي ************* يكي قطره باران زابري چكيد خجل شد چو پهناي دريا بديد كه جايي كه درياست من كيستم؟ گر او هست حقا كه من نيستم چو خود را بچشم حقارت بديد صدف در كنارش بجان پروريد سپهرش بجايي رسانيد كار كه شد نامور لؤلؤ شاهوار بلندي زآن يافت كو پست شد در نيستي كوفت تا هست شد تواضع كند هوشمند گزين نهد شاخ پر ميوه سر بر زمين ************* \|+\| نوشته شده توسط منتظر در جمعه سیزدهم مهر 1386 \|


	آثار روزه آثار روزه روزه دار در مقابل عملش پاداش مي گيرد كه در حديث قدسي آمده است:« روزه براي من است و من پاداش آن را مي دهم » و بعضي نقل كرده اند :«روزه براي من است و من پاداش آن هستم ». به اين ترتيب پاداش روزه دار را خدا مي داند و بس . اما در حديثي به گوشه هايي از اين پاداش اشاره رفته كه فهرست وار بيان مي كنيم: خروج از گناهان رسول اكرم (ص) مي فرمايد: «كسي كه (با اخلاص) ماه مبارك رمضان را روزه بگيرد .خداوند گناهان گذشته اش را مي آمرزد.» پس هر كس ماه مبارك رمضان را از روي ايمان و در نظر داشتن خدا و نيت قربت روزه بگيرد .همانند آن روزي كه از مادر زاده شده و بي گناه بود. از گناهان خود خارج خواهد شد. استجابت دعا موسي بن جعفر (ع) فرمودند: « همانا هر روزه داري هنگام افطار دعايش مستجاب مي شود. » عبادت شمردن تمامي اعمال رسول اكرم (ص) مي فرمايد:«روزه دار در حال عبادت مي باشد .حتي اگر بر بستر خوابيده باشد. البته تا زماني كه غيبت مسلماني را نكرده باشد.» رسول اكرم (ص) همچنين مي فرمايد:«خواب روزه دار عبادت و سكوت وي تسبيح حق تعالي محسوب مي شود.» در حديثي ديگر حضرت باز مي فرمايد:«نفس روزه دار تسبيح محسوب مي شود.» روزه روي شيطان را سياه مي كند رسول اكرم (ص) مي فرمايد:«روزه روي او (شيطان) را سياه مي كند.» روزه سپر آتش مي باشد رسول اكرم (ص) مي فرمايد:« روزه سپر آتش (جهنم) است.» (يعني به واسطه ي روزه گرفتن انسان از آتش جهنم در امان خواهد بود.) پرورش روح اخلاق امير المؤمنين علي (ع) مي فرمايد:«خداوند روزه را تشريع نمود كه روح اخلاص در مردم پرورش يابد.» رسول اكرم (ص) مي فرمايد:« كسي كه ماه رمضان را روزه بگيرد از آتش دوزخ آزاد مي شود.» \|+\| نوشته شده توسط منتظر در چهارشنبه یازدهم مهر 1386 \|


	حکایتی از سعدی يكي را از ملوك عجم حكايت كنند كه دست تطاول بمال رعيت دراز كرده بود و جور و اذيت آغاز كرده بود تا به جايي كه خلق از مكايد فعلش بجهان برفتند و از كربت جورش راه غربت گرفتند چون رعيت كم شد ارتفاع ولايت نقصان پذيرفت و خزانه تهي ماند و دشمنان زور آوردند هر كه فريادرس روز مصيبت خواهد گو در ايام سلامت بجوانمردي كوش بنده حلقه بگوش ارننوازي برود لطف كن لطف كه بيگانه شود حلقه بگوش باري بمجلس او در كتاب شاهنامه همي خواندند در زوال مملكت ضحاك و عهد فريدون وزير ملك را پرسيد هيچ توان دانستن كه فريدون كه گنج و ملك وحشم نداشت چگونه برو مملكت مقرر شد گفت: آنچنانكه شنيدي خلقي برو بتعصب گرد آمدند و تقويت كردند و پادشاهي يافت .گفت: اي ملك چو گرد آمدن خلقي موجب پادشاهيست تو مر خلق را پريشان براي چه ميكني مگر سر پادشاهي كردن نداري همان به كه لشكر بجان پروري كه سلطان بلشكر كند سروري ملك گفت: موجب گرد آمدن سپاه و رعيت چه باشد .گفت: پادشه را كرم تا برو گرد آيند و رحمت تا در پناه دولتش ايمن نشينند و ترا اين هردو نيست نكند جور پيشه سلطاني كه نيايد زگرگ چوپاني پادشاهي كه طرح ظلم افكند پاي ديوار ملك خويش بكند ملك را پند وزير ناصح موافق طبع مخالف نيامد روي ازين سخن درهم كشيد و بزندانش فرستاد .بسي برنيامد كه بني عم سلطان بمنازعت خاستند و ملك پدر خواستند .قومي كه ازدست تطاول او به جان آمده بودند و پريشان شده بر ايشان گرد آمدند و تقويت كردند تا ملك از تصرف اين بدر رفت و بر آنان مقرر شد. پادشاهي كور وادارد ستم بر زير دست دوستدارش روز سختي دشمن زور آورست بارعيت صلح كن وزجنگ خصم ايمن نشين زآنكه شاهنشاه عادل را رعيت لشكرست \|+\| نوشته شده توسط منتظر در دوشنبه دوم مهر 1386 \|


	حکایتی از سعدی يكي را از ملوك مدت عمر سپري شد قايم مقامي نداشت . وصيت كرد كه بامدادان نخستين كسي كه از در شهر اندر آيد.تاج شاهي بر سر وي نهند و تفويض مملكت بدو كنند . اتفاق‍‍أ اول كسي كه درآمد گدايي بود . همه عمر لقمه اندوخته و رقعه دوخته . اركان دولت و اعيان حضرت وصيت ملك بجاي آوردند و تسليم مفاتيح قلاع و خزاين بدو كردند .و مدتي ملك راند تا بعضي امراي دولت گردن از طاعت او بپيچانيدند و ملوك از هر طرف به منازعت خواستن گرفتند و بمقاومت لشكر آراستن .في الجمله سپاه و رعيت بهم برآمدند و برخي طرف بلاد از قبض تصرف او بدر رفت . درويش ازين واقعه خسته خاطر همي بود .تا يكي از دوستان قديميش كه در حالت درويشي قرين بود از سفري بازآمد و در چنان مرتبه ديدش گفت: منت خداي را عزوّجل كه گلت از خار برآمد و خار از پاي بدر آمد وبخت بلندت رهبري كرد و اقبال و سعادت ياوري تا بدين پايه رسيدي انّ مَعَ العسر يسرأ. شكوفه گاه شكفته است و گاه خوشيده درخت وقت برهنه است و وقت پوشيده گفت: اي يار عزيز تعزيتم كن كه جاي تهنيت نيست آنگه كه تو ديدي غم ناني داشتم و امروز تشويش جهاني. اگر دنيا نباشد دردمنديم وگر باشد بمهرش پاي بنديم بلائي زين جهان آشوب تر نيست كه رنج خاطرست ارهست وگر نيست مطلب گر توانگري خواهي جز قناعت كه دولتيست هني گر غني زر بدامن افشاند تا نظر در ثواب او نكني كز بزرگان شنيده ام بسيار صبر درويش به كه بذل غني اگر بريان كند بهرام گوري نه چون پاي ملخ باشد زموري. \|+\| نوشته شده توسط منتظر در شنبه بیست و چهارم شهریور 1386 \|


	حکایتی از سعدی کسی مژده پیش انوشیروان عادل آورد گفت: شنیدم که فلان دشمن ترا خدای عزوجل برداشت گفت:هیچ شنیدی که مرا بگذاشت. اگر بمرد عدو جای شادمانی نیست که زندگانی ما نیز جاودانی نیست \|+\| نوشته شده توسط منتظر در جمعه بیست و سوم شهریور 1386 \|


	پادشاه و پارسا پادشاهی پارسایی را دید گفت: هیچت از ما یاد آید گفت: بلی وقتی که خدا را فراموش می کنم. هر سو دود آن کش زبر خویش براند و آن را که بخواند بدر کس ندواند. بر گرفته از کتاب گلستان سعدی شیرازی \|+\| نوشته شده توسط منتظر در دوشنبه نوزدهم شهریور 1386 \|