1.      بهشت در لفافه اي از ناملايمات است و دوزخ در لفافه اي از شهوت.

2.      محبت خدا بر آن كس كه در غضب حلم كند واجب است.

3.      من با گفتارهاي جامع مبعوث شده ام.

4.      روز قيامت مردم با نيتهاي خود مبعوث مي شوند.

5.      خدا رحمت كند آن را كه زبانش را اصلاح كند.

6.      رحمت خدا بر آنكه يا سخن سودمند گويد يا ساكت نشيند.

7.      خدا نخواسته كه بنده ي خالص خود را جز از راه بي گمان روزي دهد.

8.      فقر در آستانه كفر است و حسد چنان است كه گوئي تقدير را دگرگون كند.

9.      هر كه مردم را شناخت گرفتار بلا شود و هر كه نشناخت آسوده زيست.

10.  هر خوي ممكن است در مؤمن باشد مگر خيانت و دروغ در امر دين.

11.  عجب است از آن غافلي كه مورد غفلت نيست.(او از خدا غافل است و خدا از او غافل نيست.)

12.  عجب از آن كه دل به دنيا بسته و مرگ در پي اوست.

13.  عجب دارم از آن كه دهان را از خنده چاك مي دهد و نمي داند خدا از او راضي است يا نه.

14.  اي عجب-كل العجب-از آن كه به زندگي جاودان عقيده مند است و براي اين سراي سر تا پا فريب مي كوشد.

16.خوشا آنكه به علمش عمل كند.

17.خوشا به حال آن كه كسبي پاك و باطني شايسته و ظاهري گرامي داشته باشد و شرش را از مردم دور كند.

18.خوشا به حال آن كه باسلام هدايت يابد .رزقي به حد كفاف داشته باشد و قناعت ورزد.

19.خوشا به حال آن كه در نظر خويش بي مقدار باشد .خوي خوش داشته باشد.مازاد مال را بخش كند و مازاد سخن را نگه دارد. سنت هاي اسلام براي او كافي باشد و به بدعت نگرايد.

از بيانات گهربار پيامبر اكرم (ص)

تفتح ابواب السماء نصف الليل فينادي مناد: هل من داع فيستجاب له؟ هل من سائل فيعطي؟ هل من مكروب فيخرج عنه؟ فلا يبقي مسلم يدعو بدعوة الا استجاب الله تعالي له الا زانية تسعي بفرجها او عشار.

                ********************************

نيمه شب درهاي آسمان را بگشايند و يكي ندا كند آيا كسي هست دعا كند تا مستجاب شود. آيا كسي هست كه چيزي بخواهد تا به او داده شود.آيا غمزده اي هست كه غمش تخفيف يابد. در اين هنگام هر مسلماني چيزي بخواهد . خداوند خواهش او را مي پذيرد . مگر زن زناكاري كه با ناموس خود كسب كند يا عشاري كه مال مردم را به ستم مي گيرد.

               *********************************

جواني خردمند پاكيزه بوم

                    زدريا برآمد به دربند روم

درو فضل ديدند و فقر وتميز

                    نهادند رختش بجايي عزيز

سر صالحان گفت روزي بمرد

                    كه خاشاك مسجد بيفشان و گرد

همان كاين سخن مرد رهرو شنيد

                    برون رفت و بازش كس آنجا نديد

بر آن حمل كردند ياران و پير

                    كه پرواي خدمت نبودش فقير

دگر روز خادك گرفتش براه

                    كه ناخوب كردي به راي تباه

ندانستي اي كودك خودپسند

                    كه مردان زخدمت بجايي رسند

گرستن گرفت از صدق و سوز

                    كه اي يار جان پرور دلفروز

نه گرد آندر آن بقعه ديدم نه خاك

                    من آلوده بودم در آن جاي پاك

گرفتم قدم لاجرم باز پس

                    كه پاكيزه به مسجد از خاك و خس

طريقت جز اين نيست درويش را

                    كه افكنده دارد تن خويش را

بلنديت بايد تواضع گزين

                    كه آن بام را نيست سلّم جز اين.

قسمت دوم ( در عاقبت كار )

پس تو خود را نزد خدا عزيزتر و گرامي تر مي داني. پس از خدا بترس و بر خود رحم كن و جزم بدان كه اگر براستي از شيعيان بودي .عمل به فرموده ايشان و اجتناب از كردار دشمنان مي نمودي .چون امروز اسم دوستي ايشان تو را از اصرار بر افعال شنيعه و شركت با دشمنان ايشان در اعمال فضيحه تو را بازنداشت .

پس در حفظ از چنان فزع اكبر و هول گير و دار محشر و رفاقت و شراكت عاصيان ايشان در روز جزا كه لازمه ي هر عملي است چگونه خاطر جمع مي توان شد و از اين جهت امام محمد باقر (ع) مي فرمايد:« اي جابر آيا همين بس است كه كسي تشيع را بر خود مي بندد و دعوي محبت ما اهلبيت بنمايد والله كه شيعه ي ما نيست مگر كسي كه اطاعت خدا بكند و پرهيزگار باشد .اي جابر بيشتر شيعيان ما را نمي شناختند مگر به تواضع و بسياري ياد خدا و نماز و روزه و وارسي به همسايگان و فقراء و قرض الحسنه دادن  و براستي گفتار و تلاوت قرآن و زبان بستن از غير نيكي مردم از اين خيال ها از راه دور مرو همين بس است كه بگويد علي را دوست مي دارم .اگر گويد كه رسول خدا را دوست مي دارم كه بهتر است از حضرت اميرالمؤمنين (ع) و به اعمال آن حضرت عمل ننمايد و پيروي سنت او ننمايد .آن محبت هيچ به كار او نمي آيد .

پس از خدا بترسيد و كاري بكنيد كه ثواب الهي را دريابيد .به درستي كه ميان خدا واحدي از خلق خويشي و قومي نيست و گرامي تر نزد خدا كسي است كه پرهيزكارتر و عملش از براي جناب اقدس الهي بيشتر باشد.

به خدا قسم كه تقرب نمي توان جست به خدا مگر به طاعت و ما برات آزادي نداريم از آتش دوزخ براي آن ها و هيچ كس را بر حقتعالي حجتي نيست و هر كه مطيع خداست ولي و دوست ما است و هر كه معصيت خدا مي كند او از دشمنان ما است و به ولايت و دوستي ما نمي تواند رسيد مگر به پرهيزكاري و عمل صالح » .و از حضرت اميرالمؤمنين روايت است كه فرمودند:« هر كه ما را دوست مي دارد بايد به اعمال ما عمل نمايد و استعانت بورع جويد كه بهترين معيشتها است در امر دنيا و آخرت »

به حضرت امام جعفر صادق (ع) عرض شد كه جمعي از شيعيان شما هستند كه گناهان مي كنند و مي گويند كه ما اميد به رحمت خدا داريم و همچنين تا مرگ ايشان را دريابد فرمودند:« دروغ مي گويند ايشان از شيعيان ما نيستند و به آرزوهاي نفس خود مايل شده اند و گمان مي كنند كه اميد دارند. هر كه اميد چيزي دارد براي تحصيل آن سعي مي كند و هر كه از چيزي بترسد از آن گريزان مي باشد و اين مثل زارعي است كه اميد به زراعتش دارد و وارسي مي كند و اگر بداند كه به آفتي ضايع شده هرگز وارسي نمي كند .پس اميد باعث زيادتي شوق و عمل و سعي او مي باشد نه مانع از آن. از اين جهت اميد در شرع ممدوح است.

اما اگر زراعتي نكرده باشد و گويد كه اميد دارم از كرم خدا زمين من خرمن شود اين آرزوي ابلهانه و سفاهت نموده است نه اميد و نفهميده كرم خدا را اشتباه كرده به معجزه ي كه براي اثبات نبوت و امامت بندرت ظاهر مي شود آيا كرم! خدا را بيش از اين مي خواهد كه تخم و آب و زمين قابل و اسباب و قوت زراعت و فرصت به او داده شده كه به اندك سعي در چند روزي به يك حبه هفت خوشه و از هر خوشه اي صد دانه برآرد و خدا بر عمل زياده بر يكي هفتصد ميدهد. بقدر سعي و اخلاص ».

همچنين آن حضرت در جاي ديگر فرمودند:« نيست شيعه ي جعفر مگر كسي كه شكم و فرج خود را از حرام نگاه دارد و كوشش او در عبادت شديد باشد و براي آفريدگار خود كار كند و اميد ثواب و خوف عقاب او را باشد پس اگر چنين كسي و چنين جماعتي را ببينيد از شيعه ي منند »

و فرمودند:« بر شما باد به ورع از حرام و شبهه و آن ديني كه ما هميشه ملازم آن هستيم و به آن خدا را عبادت مي كنيم و او را مي خوانيم از مواليان و شيعيان خود پس ما را بتعب مي اندازند در شفاعت خود.»

امام رضا (ع) فرمودند:« اگر در مقام تميز شيعه برآييم .نيابيم ايشان را مگر وصف كننده به زبان و اگر امتحان كنيم نيابيم مگر مرتد و اگر خلاصه و زبده كنيم ايشان را از هزار يكي خالص نباشد .تا آنكه فرمود: تكيه مي كنند بر مسند ما و مي گويند ما شيعه ي علي هستيم و نيست شيعه ي علي مگر كسي كه فعل او قولش را تصديق نمايد »

امام حسن عسگري (ع) فرمودند:« كه بر رسول خدا وحي شد كه فلاني نگاه مي كند به خانه همسايه و از ديدن نامحرم نيز مضايقه ندارد آن حضرت غضبناك شده فرمود: بياوريد او را .كسي گفت: يا رسول الله او از شيعه ي شماست و اعتقاد به نبوت شما و ولايت علي دارد و از دشمنان شما بيزاري مي جويد .فرمود: مگو آن شيعه ي ماست پس به تحقيق اودروغ مي گويد آگاه باش شيعه ما كسي است كه متابعت كند در اعمال ما و آنچه ذكر كردي از اعمال ما نيست

غمم غم بي و همراز دلم غم

                                      غمم همصحبت و همراز و همدم

غمت مهله كه مو تنها نشينم

                                     مريزا بارك الله مرحبا غم

                    *****************

غم و درد مو از عطار واپرس

                                  درازي شب از بيمار واپرس

خلايق هر يكي صد بار پرسند

                                     تو كه جان و دلي يكبار واپرس

                    *****************

دلت اي سنگدل بر ما نسوجه

                                    عجب نبود اگر خارا نسوجه

بسوجم تا بسوجانم دلت را

                                  در آذر چوب تر تنها نسوجه

                   *****************

پندهاي يگانه كه از پيامبر (ص) نقل شده است

خدا با جمال است و جمال را دوست دارد.

خدا آن را كه در دعا اصرار ورزد دوست دارد.

خدا مردم نيك سيرت گمنام پرهيزگار را دوست دارد.

خدا مؤمن معترف كاسب را دوست دارد.

خدا هر دل اندوهناك را دوست دارد.

               *******************

خدا مرد سهل و روان را دوست دارد.

خداي تو كارهاي پسنديده را دوست دارد.

خدا جز بر رحمدلان ترحم نمي كند.

خدا به وسيله ي صدقه هفتاد مرگ بد را جلوگيري مي كند.

خدا براي مسلمانان غيور است او هم بايد غيرتمند باشد.

             *******************

خدا دوست دارد نعمتي كه به بنده اي داده اثرش ظاهر باشد.

خدا علم را از سينه ها برنمي گيرد .علما را ميبرد تا علم از ميان برود.

خدا دنيا را به نيت آخرت مي دهد ولي آخرت را به نيت دنيا نمي دهد.

خدا حيا مي كند دستي را كه به جانب او برداشته اند خالي برگرداند.

خدا امت مرا به خاطرات نفساني مؤاخذه نمي كند مگر اينكه به زبان آيد يا جامه ي عمل بپوشد.

          ********************

خوشا آنانكه الله يارشان بي

                         بحمد و قل هو الله كارشان بي

خوشا آنانكه دايم در نمازند

                           بهشت جاودان بازارشان بي

                 *****************

دلم ميل گل باغ ته ديره

                              درون سينه ام داغ ته ديره

بشم آلاله زاران لاله چينم

                               ونيم آلاله هم داغ ته ديره

                *****************

به صحرا بنگرم صحرا ته وينم

                               به دريا بنگرم دريا ته وينم

بهر جا بنگرم كوه و در و دشت

                              نشان روي زيباي ته وينم

               ****************

به چشم بصيرت نگاه كن و از خواب غفلت بيدار شو و به گوش هوش بشنو اي غافل از سبب هستي و ايجاد خود و بي خبر از عاقبت حال معاد خود و تفكر در كار خود كن و بدان كه پروردگار حكيم. تو را از كتم عدم به معركه ي وجود آورده است و متوجه ساخت به انواع نعمت هاي سابغه و منتهاي بي منتهاي بالغه تو را بنواخت و اعلام كرد .تو را به حكمت هاي واضحه و مطلب هاي عظيمه را حجه كه درخور بزرگواري صاحب مطلب تواند بود .به آفرينش تو برافراخت .

پس اسباب هدايت و آلات تحصيل معرفت از عقل و حواس و اعصاب به التمام به تو داد .

در كسب سعادت ابدي و نور محبت خود قرآن و حكمت رسول به سوي تو فرستاد و فرمود:« ما خلقت الجن والانس الا ليعبدون » يعني نيافريديم جن و انس را مگر از براي معرفت و اطاعت خودم .و جاي ديگر مي فرمايد:« ليبلوكم ايكم احسن عملا » تا بيازمايد شما را كه كدام يك در عمل بهتر است.

و فرمود:« ايحسب الانسان ان يترك سدي » آيا ميپنداريد انسان كه ميگذارند او را مهمل و به حساب اعمال او نخواهند رسيد .پس به آيات بسيار از پيغمبر مختار پيغام داد و خبر داد تو را كه از براي دنيا و لهو و لعب نيافريديم بلكه براي امر عظيمي و مطلب مهمي چند روزي به جهت امتحان و تكليف تو را به دنيا فرستادم تا به تحصيل معرفت و عمل به طاعت من خود را قابل درگاه عزت و لايق درگاه رحمت و عنايت من ساخته از عقبات جهالت و ضلالت به وعدگاه سعادت و كرامت من برساني .

پس از تذكر اذعان اين معني كه لازمه ي ايمان است تاخير در تدارك به غير از سفاهت و شقاوت چه جهت دارد .

آيا گمان داري كه تا كار سازي خود را هر وقتي كه باشد نكني نخواهي مرد .و حال آن كه زير زمين پر است از حسرت و ناله ي امثال تو كه به اراده ي تدارك به طول امل در عبادت و تاخير در عمل كردند و از حسرت و ندامت بي فايده از روي رجوع به دنيا مي كنند .

حقتعالي مي فرمايد:« ليس للانسان الا ماسعي » نيست از براي انسان و آدمي در آخرت مگر همان كه سعي و كوشش كرده باشد. « و ما تجزون الا ما كنتم تعلمون » جزا داده نخواهد شد روز قيامت مگر آنچه را در دنيا به عمل مي آوريد .و از اين مضمون كلام الهي مشحون است و كيست از خدا راستگوتر و كدام خبر صحيحتر از معارض قرآن به تو رسيده .

آيا به اين مغرور شده اي كه به محض اسم بي مسمايي شيعه و محبت اهل بيت بودن كه علي الرسم بر خود گذاشته نجات خواهي يافت از آتش جهنمي كه مهيا نشده مگر از براي امثال تو از گنهكاران و از شدائد مرگ و عقوبات قبر و عقبات قيامت كه فكر آن روز و ذكر آن هول جهانسوز . شفيع قيامت و مسند رسالت را پير كرد و آن حضرت و اهل بيت و شيعيان واقعي ايشان شب و روز از هول عاقبت كار و عقوبت پروردگار محزون و متفكر و بي هوش و بسيار مضطرب و مدهوش شدند .

چنانكه حديث ابوالدرداء و غير آن بر اين معني شاهد است و ضرار گويد به خدا قسم امير المؤمنين (ع) را ديدم كه در محراب ايستاده نزد پروردگار خود تضرع و استغاثه مي كرد .مانند كسي كه مار او را گزيده باشد .و مي گريست مانند كسي كه مصيبت عظيمي به او رسيده باشد و گويا در گوش من است كه مكرر مي فرموده آه آه از كمي توشه و طول سفر و وحشت و تنهائي آه آه از شدت اهوالي كه ناچار بايد وارد آن ها شد .و احوال ائمه و انبياء در ساير كتب و السنه ي اخبار مشهور است و خلاصه ي آن ها در مفاتيح الجنان مذكور است.

خوشا آنانكه الله يارشان بي

                         بحمد و قل هو الله كارشان بي

خوشا آنانكه دايم در نمازند

                           بهشت جاودان بازارشان بي

                 *****************

دلم ميل گل باغ ته ديره

                              درون سينه ام داغ ته ديره

بشم آلاله زاران لاله چينم

                               ونيم آلاله هم داغ ته ديره

                *****************

به صحرا بنگرم صحرا ته وينم

                               به دريا بنگرم دريا ته وينم

بهر جا بنگرم كوه و در و دشت

                              نشان روي زيباي ته وينم

               ****************